Benim burada yazdığım yazılara benzer, onlardan çok daha güzel yazılar yazan birkaç arkadaşımla “koşu hakkındaki yazılar bu kadar dağınık olmasın” diye düşünüp, bir web gazetesi oluşturmaya karar verdik. Gazete fikrini birlikte hayata geçirdiğimiz arkadaşlar çok iyi koşucular oldukları gibi aynı zamanda çok da iyi yazan kişiler.
Bundan böyle koşu hakkındaki genel yazılarımı orada yayınlıyor olacağım. Bu site yaşamaya devam edecek ama ağırlıkla kişisel bir koşu güncesi olacak.
Sitenin adı Koşu Gazetesi, benim burada yazdıklarımı izleyen herkesin çok ilgisini çekeceğine inanıyorum. Bir göz atmak isterseniz buyurun: kosugazetesi.com
Uzun koşularımı yaptığım, çok sevdiğim rota ve Yarış Takvimi‘nin 16 Eylül’de düzenleyeceği Eymir Yarımaratonu’nun parkuru…
HD opsiyonunu açıp tam ekran izlerseniz daha güzel oluyor 😉 Tabi HD opsiyonunu açmak için ve daha büyük şekilde izlemek için vimeo’ya gitmeniz gerekebilir. Buraya tıklayarak büyük haline ulaşabilirsiniz.
Fotoğraflar eşim Başak’tan… Diğer işlerini şurada ve şurada görebilirsiniz.
Bu uzun yazı, İznik Ultramaratonu yarış parkurunun kontrollerini yapmak için Caner, Aykut ve Ilgaz ile birlikte gerçekleştirdiğimiz etkinliğin hikayesidir. TL;DR (Too Long; Didn’t Read, Türkçesi belki de ÇU;OK, çok uzundu okumadan kapattım olabilir) için özeti şöyle: 14 Nisanda düzenlenecek olan yarışın parkuru, koşarak, bisikletle ve araba ile test edildi. Parkur çok keyifli, olması gerektiği kadar zorlu ve koşulabilecek kadar kolay. Güzel manzaralara sahip, doğanın içinde ve doğru noktalarda köylerden, kasabalardan geçiyor. Kontrol noktaları güzel ayarlanmış. İlk yarısı zorlu tırmanış ve inişlerden oluşuyor, ikinci yarısı ise gölün kuzeyindeki düzlüklerde toprak yollarda geçiyor. Birlikte bu işi yaptığımız arkadaşlar dayanıklılık sporlarında ne kadar iyi olduklarını bir kez daha gösterdiler; hem fiziksel hem de zihinsel olarak. Onlardan çok şey öğreniyorum ve öğrenmeye devam edeceğim. Şimdi uzun uzun okumak isterseniz yazı aşağıda.
Güncelleme: Ben hikayeye ağırlık verirken, Aykut, parkur hakkındaki detaylı bilgiler ve yarış hakkındaki uyarıları da eklemeyi atlamamış. Onun yazısını da okumanızı öneririm. Bir ay kadar önce Caner, Ilgaz ve Aykut ile İznik’te rotayı incelemek, çalışmak ve denemek konusunda konuşmaya başlamıştık. Benim açımdan yapılacak olan etkinlik çok şey ifade ediyordu; Caner’in çalışmalarına destek olmak, dayanıklılık isteyen bir işe ultra maraton koşmuş üç koşucu ile girişmek, nisan ayında koşulacak yarışın rotasını görmek ve aynı şeylere gönül vermiş, kafayı takmış insanlarla bir iki gün geçirmek. Tarih konusunda biraz yazıştıktan sonra hem herkes için hem de yapılacak iş için uygun zaman olan 28 ocak günü için planlar yapıldı. 23-27 ocak haftası Türkiye’nin kuzeybatısını ve iç kesimlerini vuran çok ciddi bir soğuk hava dalgası geldi. 26 ocak gününe kadar vazgeçmek istemedim ama meteoroloji ve karayolları konusunda bakındığım her site o cuma Ankara’dan İznik’e gitmenin saçmalık olacağını anlatıyordu, ben de vazgeçtim. Ama sürekli “umarım onlar da gitmez de sonraki bir tarihte beraber gidebiliriz” diye düşünüp durdum. Neyse ki onlar için de seyahat çok zor ve yapılacak şeyi gerçekleştirmek imkansız olacağı için planı toptan bir hafta erteledik. Ben de 3 şubat öğleden sonra işten biraz erken çıkıp İznik’in yolunu tuttum. Yazının devamı…
Adana yarı maratonu yine bando ile başladıGeçen sene ilkine katıldığım Adana Kurtuluş Yarı Maratonu’nun ikincisinde koşmak üzere bu yıl yine Adana’daydım. İlkinin düzenlendiği tarihle neredeyse aynı zamana denk gelse de bu yıl yarış çok kötü hava koşullarında gerçekleşti. Geçen yıl 16 derece ve parçalı bulutlu, açık bir havada gerçekleştirilen yarış bu yıl yoğun yağmur altında koşuldu. Zaten birkaç gündür yağmurun neredeyse hiç durmamış olduğunu öğrendiğim şehirde pazar günü de sürekli yağmur ve rüzgar vardı. Uzun süredir yağan yağmur nedeniyle yollarda çok sayıda derin su birikintisi de oluşmuş olduğundan zemin koşuyu olumsuz etkiledi.
Bu yıl yarış yabancı atletlerin katılımıyla “uluslararası” kimliğe dönüştürülmüş. Para ödülleri de artırılmış. Ayrıca geçen seneden farklı olarak bu sene çip ile zaman ölçümü yapılması da yarışın bir üst seviyeye çıkma gayretinin göstergesiydi. Yarışın başlangıcına yerel yöneticilerin ve Atletizm Federasyonu’ndan yetkililerin yanısıra ünlü eski atletlerin de gelmesi etkinliğe bakışın ciddiyetinin deliliydi. Başlangıç sırasında bu bir araya gelişin altı çizilmek istendi belki ama hava muhalefeti nedeniyle hızla yarışa geçilmesi daha doğru bir yaklaşım oldu. Yazının devamı…
2011 yılına, daha ilk haftasında bir yarımaraton koşarak başladım. 9 Ocak 2011’de Adana Yarımaratonu’nu koştum. Bir ilk yarış için oldukça iyi bir organizasyondu ve ben 1:37 ile tamamlamıştım. O dönemde dördüncü maratonuma hazırlanıyordum. Dolayısı ile yarımaratona özel bir hazırlığım olmamıştı. Zaten yarıştan hemen sonra da maraton hazırlığına kaldığım yerden devam etmiştim. Martın ilk haftası Antalya’da Runtalya Maratonu’nu koştum. Hedefim 3:30’un altına inmekti ama olmadı, yaklaşık 110 sn ile hedefi kaçırdım. Bu organizsyondan hemen iki hafta sonra, Tarsus’da yarı maraton koşulacağı kesinleşince, planlarım arasında olmasa da gidip yarışa katılmaya karar verdim. Henüz maratonun yorgunluğunu tamamen üstümden atmadan koşmuş da olsam, yaptığım tüm maraton antrenmanlarının etkisiyle olacak 1:35:41 ile, yani şu ana kadarki en iyi yaramaraton derecemle yarışı tamamladım. Bu yarıştan sonra çok ara vermeye zaman kalmadan Yarış Takvimi’nin mayıs ayında ilkini düzenlenleyeceği Bozcaada Yarımaratonu’na hazırlanmaya başladım. 14 Mayıs tarihinde Bozcaada’da güzel bir yarış koştuk. Tırmanışı, inişi bol bir parkurdu. Sıcak havada eklenince ancak 1:38:18 koşabildim. Bu dereceyi tamamen kendi içinde değerlendirmek ve gelecek Bozcaada yarışları ile karşılaştırmak gerek. Çünkü parkur düz yarımaratonlarla karşılaştırılamayacak bir parkurdu. Yazının devamı…
Podcast, internet üzerinden dağıtılan/paylaşılan video veya ses dosyaları için kullanılan genel bir terim. Bu terim, iPod ve broadcast (yayın) kelimelerinin birleşiminden geliyor. Aslında bu çok sık rastlanılan bir yanılgıya da neden olan bir birleşim. İçinde iPod’a referans olduğundan bir çok insan podcastlerin sadece iPod aracılığı ile dinlenebildiğini düşünebiliyor; oysa bu doğru değil. Daha önceleri bu dosyalar için webcast terimi kullanılırdı ve aslında çok daha doğru bir seçimdi. O da web ve broadcast kelimelerinden oluşturulmuştu, web üzerinden yapılan yayın olarak algılandığından çok doğru bir terimdi. Ses dosyalarını dinlemek için iPodlar o kadar yaygınlkaştı ki podcast kelimesi webcaste ağır bastı.
Yukarıdaki terim açıklamasından da anlaşılacağı gibi podcastler aslında şarkıların paylaşıldığı dosya formatlarından farklı olmayan, web de paylaşılan ses dosyalarından başka bir şey değiller. İstenildiği zaman dinlenebilen radyo programları gibi de düşünebilirsiniz.
Ülkemizde çok fazla bilinmiyor olmasına karşın dünyada kullanımı oldukça yaygın. Akla gelebilecek her konuda podcastler bulmak mümkün. Bazen tek kişinin konuştuğu, bazen birden fazla insanın sohbet ettiği, bazen röportaj şeklinde ilerleyen bazen de ders gibi anlatılan podcastler var. Yazının devamı…
Amsterdam Maratonu 2011 finish sonrası16 Ekim’de Amsterdam’da beşinci maratonumu koştum. Farklı organizasyon olarak gördüğüm dördüncü, yurtdışında gördüğüm ikinci maraton organizasyonuydu. Bugüne kadar İstanbul’da Avrasya, Antalya’da Runtalya (x2) ve Berlin’de Berlin maratonlarını koşmuş ve deneyimlemiştim. Sanırım hiç tereddüt etmeden bunun bana en çok keyif veren ve en güzel yarış olduğunu söyleyebilirim. Bunu yazmadan önce şöyle düşündüm: maratona katılan bir koşucunun keyif almasını veya sıkıntı yaşamasını kendisi dışında hangi etkenler belirliyor? Aklıma gelenler öncelik sırasına göre şunlar oldu; parkur, hava, organizasyon detayları (destek istasyonlarının sıklığı, yerleri, içerikleri ve bunların önceden söylenenlerle uygunluğu), koşucu sayısı, seyirciler, zaman ölçüm sıklığı. Tüm bunlar Amsterdam Maratonun’da en yüksek notu aldı benden. Parkur gerçekten çok hoştu, kanal kıyısında oldukça uzun koştuk. Ara sıra ağaçlar veya binaların gölgeleri bazen de açık gökyüzünün ferahlatıcılığı yardıma yetişti. Hava 10 derece civarlarında gezindi. Başlangıç öncesi üşütüyordu ama koşu sırasında hiç rahatsızlık vermedi. Kısa kollu bir fit tişört üstüne uzun kollu ince bir dry fit giydim. Alnım ve kulaklarım ilk yarıda üşürler diye Alptekin’in buff’ı imdadıma yetişti. Genel anlamda hava ideal bir maraton havasıydı. Organizsasyonun eposta ile ilettiği sonradan da broşürlerden okuduğumuz destek istasyonları hakkındaki detaylar tam da vaadedildiği gibiydi. Sıklıkları tam benim ihtiyaçlarıma (tahmin ettiğim kadarıyla birçok maraton koşucusunun ihtiyaçlarına) denk düşecek kadardı. Yerleri santimetresine kadar doğru, içerikleri de hep söylenenlerden oluşuyordu. Bitmiş veya az kalmış bir şeye rastlamadım. İnsan yarışa çok katılım olsun, büyük bir kalabalıkla koşayım istiyor ama Berlin’deki gibi 40.000 kişi de bir parkura zor sığıyor. Amsterdam’da bu sayı 9500 civarındaydı. Hem insana coşkuyu hissettirecek kadar doyurucu bir koşucu kalabalığı vardı hem de parkurdaki insanlar istediğiniz hızda koşmanızı engellemeyecek kadar seyrekti. Seyirciler her noktada varlardı ve coşkuyla koşanları destekliyorlardı. Ne koşuculara sıkıntı yaratan bir seyirciye rastladım ne de böyle bir olay duydum. Göğüs numaralarından isimleri okuyup ismen tezahurat edenler beni de zaman zaman motive etti. Son olarak sonradan koşunuzun detaylarını öğrenmenize yetecek kadar parkur boyunca dizilmiş zaman ölçüm noktalarından söz etmek gerek. Her ne kadar kolumuzda saatimizle sürekli tempoyu, bölüm zamanlarını izlesek de yarış sonunda bunun resmi kayıtlara nasıl yansıdığını da bilmek istiyoruz. Amsterdam’da her 5 kilometrede ve yarı maraton noktasında birer zaman ölçüm noktası vardı. 20. kilometrede varsa yarıya koyulmaması veya yarıda varsa 20. kilometredekinin olmaması belki sadece benim gibi detaycı adamlar tarafından farkedilen bir şeydir. Ama beni sevindirdiler işte :). En sonunda coşkulu seyircilerle dolu tribünleri olan ve çok güzel bir stadda bir tur atmak da yarışın bonusu oldu. Bu nedenlerle yarış sırasında ve sonrasında keyif aldım. Yazının devamı…
Geçtiğimiz hafta sonu, 14 Mayıs 2011, cumartesi günü bir önceki yazıda sözünü ettiğim Bozcaada Yarı Maratonu ve 10K Yarışı koşuldu. Biz amatör koşucular sıklıkla Türkiye’de çok az sayıda yol koşusu düzenlendiğinden şikâyet ederiz. Sadece iki tane maratona ev sahipliği yapan ülkemizde yarı maratonların sayısı da iki elin parmaklarını geçmez. Etkinlik bu kadar az olunca kaliteye ve detaylara aldırmaksızın müsabakalara koşarak gider, koşucu camiası ile bir araya gelmenin ve ölçülmüş bir parkurda bizim gibilerle mücadelenin keyfini çıkarırız. Son birkaç yıldır yol koşularının sayısının artmasında bir ekibin, özellikle de bir kişinin, büyük emeği var. Bahsettiğim ekip, tümü gönüllülerden oluşan Yarış Takvimi ekibi ve bahsettiğim kişi de Zeynel Alhan. Bu ekip cumartesi günü oldukça güzel bir organizasyonu daha gerçekleştirdi. Ben de oradaydım ve tüm organizasyonu izleme fırsatım oldu. Yazının devamı…
Bu haftasonu, 14 Mayıs 2011’de, Yarış Takvimi Platformu’nun düzenlediği 1. Bozcaada Yarımaratonu & 10K Koşusu koşulacak. Bozcaada Belediyesi ve Bozcaada Kaymakamlığı’nın da katkılarıyla New Balance’ın ana sponsorluğunda Yarış Takvimi tarafından düzenlenen bu yarış Türkiye Atletizm Federasyonu (TAF) ve Uluslararası Maraton Yarışları Birliği’nin (AIMS) 2011 takviminde yer alıyor.
Yarışı organize eden Yarış Takvimi Platformu tamamen gönüllülerin çabalarıyla faaliyet gösteren bir oluşum. Başta Zeynel Alhan ve sitede adları listelenmiş kişiler olmak üzere tamamen kendini atletizm sevgisine adamış kişilerden oluşan Yarış Takvimi, çoğunlukla uzun mesafe yol koşuları olmak üzere, duatlon ve triatlon yarışları organize ediyor. 2009’un Mayıs ayında düzenledikleri ve 22 kişinin katıldığı ilk yarıştan sonra, 2010 yılı sonuna kadar geçen bir buçuk yılda toplam 8 koşu, 1 triatlon, 1 de duatlon yarışı organize etmişler. Yarışlarına katılım her seferinde biraz daha artıyor ve son 3 yarışa 300 kişinin üzerinde koşucu katılmış. Başlarda Riva özelinde gibi görünen yarış organizasyonları yavaş yavaş ülkenin farklı bölgelerine taşınacak gibi görünüyor. 2011 Kasım ayında Şanlıurfa’da 10k yol yarışı planladıklarını biliyorum. Ben de 2010 Kasım’ında düzenlenen 7. Riva 10K yol koşusuna katılmış ve bu platform ile tanışma fırsatı bulmuştum. Oldukça düzenli bir organizasyondu ve çip dışında bir eksiklik hissetmemiştim. Yazının devamı…
2011 Tarsus Yarımaratonu - Startİki hafta önce Antalya’da Runtalya 2011’de maratonu koşmuş, yarış hakkında aklımda kalanları da burada anlatmıştım. Runtalya 2011, şu ana kadar koştuğum en hızlı maratondu. Hedeflediğim zaman olan 3:30’a çok yaklaşmış, bitiş çizgisini 3:31’de geçmiştim. Yarıştan sonra her ne kadar hemen yeniden koşmaya başlamak istesem de hem vücuduma dinlenmesi için zaman tanımam gerektiğini bildiğim hem de Ankara’da o hafta kara kış yaşandığından 5 gün koşamadım. Ardından, bir kaç gün kolay koşularla kendimi test ettim ve yarıştan ancak 8 gün sonra normal koşulara dönebildim. Her koştuğum maratonda normale dönmem biraz daha az zaman alıyor. Ayrıca bu sefer yarış sonrası kendimi her zamankinden daha güçlü hissediyordum.
Geçtiğimiz yılın sonunda 2010 özeti yapıp, 2011 planını oluşturmaya çalışırken Tarsus Yarımaratonu’nu, Runtalya’ya çok yakın bir tarihte olduğundan hedeflediğim yarışlar arasına almamıştım. Aslında koşmaya başladığımdan beri aklımda olan bu yarışı çok merak ediyordum. Doğum yerim Tarsus ve ailem de Mersin’de diğer bazı yakınlarımız ise Adana’da yaşıyor. Anlayacağınız Çukurova; bu üç yerleşim yeri; benim memleketim. Ocak ayında bu nedenle Adana Yarımaratonu’na katılmakta tereddüt etmemiş, sonrasında da epey memnun kalmıştım. Koştuğumu bilen yakınlarımdan “madem maraton koşuyorsun, neden gelip memleketinde, Tarsus’da koşmuyorsun” şeklinde mesajlar aldım. Ayrıca koşucular arasında “Tarsus yarımaratonu güzeldir, iyi bir organizasyondur” biçiminde yazışmalar okumuştum. Tüm bunlara rağmen, kayıtların son tarihinin 15 Mart 2011 olduğunu öğrendiğimde dahi, 6 Mart 2011 tarihindeki maratondan sonra yeterli zaman geçmediğini düşünüyordum, ama bir yandan da aklım yarışta kalmıştı. 15 martta, gidip gitmemek arasında kalmış durumdayken, “kayıt olayım, gidemezsem organizasyona 15 tl katkıda bulunmuş olurum, gitmeye karar verirsem de açıkta kalmamış olurum” diye düşünüp kayıt işlemlerini gerçekleştirdim. Cuma öğle saatlerine kadar halen karar verememiştim. Bir an, ne kadar yorgun olsam da 21 km koşabileceğim, sadece organizasyonu ve parkuru görmek için bile gitmenin mantıklı olacağı fikri ağır bastı. Hemen gidiş ve dönüş otobüs biletlerimi aldım. Cuma gecesi otobüste geçti. Otobüs yolculuklarında uyumakta zorlanan biri olduğumdan düzgün bir uyku uyuyamadım. Yazının devamı…